Getting Real – το βιβλίο

Οι δημιουργοί της 37 Signals, της εταιρείας του αρκετά επιτυχημένου Basecamp, με ισχυρή επίσης συνεισφορά στην ανάπτυξη της Ruby on Rails, αποτυπώνουν την σχεδόν 10ετή εμπειρία τους περί δημιουργίας web εφαρμογών στο ‘Getting Real‘. Το βιβλίο, ευθύ, κομψό, άμεσο, σε ευθεία συμφωνία με τη γενικότερη φιλοσοφία τους, συνιστά ανάγνωσμα που προσωπικά συνιστώ ιδιαίτερα, παραθέτω ακολούθως 10 ενδεικτικές φράσεις-κλειδιά:

  • Build less, underdo your competition
  • Build software for yourself, solving your problem
  • Outside money is plan B, constraints force creativity
  • Keep it small, keep it simple, let it happen
  • Use a team of three for version 1.0. Hire less, hire later
  • Don’t waste your time on problems you don’t have yet, scale later
  • Hire the right customers, don’t be a yes man
  • Go from teaser to preview to launch. This isn’t a brain surgery, it’s a web app. Move on
  • Give something away for free. Easy on, easy off, zero training
  • Better, not beta

Ολόκληρο το βιβλίο διατίθεται δωρεάν προς ανάγνωση.

tip: Το RoR framework για Ruby έχει αξιόλογο ανταγωνισμό, ελληνικής προέλευσης: To Nitro του δικού μας Γιώργου Μοσχοβίτη.

Continue Reading

Απόφοιτοι ελληνικού πανεπιστημίου, ένα παράδειγμα καταγραφής και κάποια συμπεράσματα

1390678350_ba91ef6447_b.jpg

Πρόσφατα υπέπεσε στην αντίληψή μου η μακροσκελής λίστα αποφοίτων που συντηρεί το Τμήμα Μηχανικών Η/Υ & Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Πατρών. Θα τη χαρακτήριζα ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα, κυρίως επειδή σε αυτήν αναφέρεται και ο φορέας απασχόλησης κάθε αποφοίτου.

Το φάσμα των φορέων αυτών είναι ιδιαίτερα ευρύ, συναντά κανείς από σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και φορείς τοπικής αυτοδιοίκησης, έως τα κορυφαία πανεπιστήμια και τις μεγαλύτερες εταιρείες του κλάδου παγκοσμίως. Και ο αριθμός όσων έχουν επιτύχει το τελευταίο είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικός, αν όχι εκπληκτικός, σε απόλυτη συμφωνία με όσα μας είχε αναφέρει ο καθηγητής κ. Μακιός παλαιότερα. Ναι, απόφοιτοι του συγκεκριμένου τμήματος συνέχισαν τις σπουδές τους ή ανήκουν πλέον στο διδακτικό προσωπικό πανεπιστημίων όπως τα Carnegie Mellon, Stanford, Harvard, Yale, MIT, Caltech, NYU, Princeton, Imperial, LSE και Oxford ή εργάζονται σε εταιρείες όπως οι Sun, Bell Labs, Motorola, HP, Microsoft, IBM και Yahoo. Είμαι επίσης βέβαιος πως αντίστοιχες είναι οι διαπιστώσεις και σε πολλά άλλα ελληνικά πανεπιστήμια και, αν και δεν γνωρίζω την ύπαρξη αντίστοιχων καταλόγων, μπορώ να επιβεβαιώσω, για παράδειγμα, παρόμοιες τάσεις στο ΕΜΠ.

Ωστόσο, πέρα από την απτή επαλήθευση που προσφέρει μία τέτοια πηγή σε θεωρίες, είτε περί ανυπαρξίας του ανέφικτου (μην ξεχνάτε, το σύνολο των αποφοίτων του τμήματος ξεκίνησε από απόλυτα κοινή βάση στα 18 τους χρόνια), είτε περί ελληνικού brain drain, κάποια άλλα ερωτήματα προκύπτουν. Μεταξύ αυτών:

  • Πόσοι από τους αποφοίτους του τμήματος επέλεξαν αυτόνομη επιχειρηματική καριέρα, εντός ή εκτός συνόρων; Ποια τα αποτελέσματα και οι εμπειρίες τους;
  • Υπήρξε το επιχειρείν ως προοπτική στις σκέψεις των περισσοτέρων κατά την αποφοίτηση; Η’ προέκυψε η αποδημία ως μοναδική επιλογή στο ψευδοδίλημμα ‘ΑΣΕΠ ή κακοπληρωμένο στέλεχος σε αδιάφορη θέση του ιδιωτικού τομέα’;
  • Η καλλιέργεια της start-up κουλτούρας θα μπορούσε να διαμορφώσει μία διαφοροποιημένη -προς το επιχειρηματικά καλύτερο- κατάσταση;

Τα ερωτήματα είναι ίσως ρητορικά, τα ζητήματα ωστόσο απολύτως πραγματικά και το call για την έναρξη συναντήσεων Open Coffee στην Πάτρα περισσότερο έντονο από ποτέ…

Continue Reading

Περί ομιλητών και ανέφικτου, μία πρόκληση

To 1969 ένα πείραμα προκάλεσε αναταράξεις στην κοινή -ως τότε- λογική: Υπέδειξε πως όλοι -οπουδήποτε στον πλανήτη- απέχουμε μεταξύ μας περίπου 6 ‘επαφές‘ κατά το μέγιστο. Λίγες δεκαετίες αργότερα, στην εποχή των social networks, η έννοια του ΄μικρού κόσμου’ φαντάζει περισσότερο οικεία. Αν αναζητήσουμε τους φίλους των φίλων μας, για παράδειγμα στο facebook, θα βρεθούμε μάλλον αντιμέτωποι με αρκετές ευχάριστες εκπλήξεις. Εϊμαστε όλοι, τελικά, άμεσα συνδεδεμένοι.

Το ευτύχημα ωστόσο, η μαγεία αν θέλετε, της εποχής του διαδικτύου, καθιστά αυτή την πραγματικότητα ακόμα περισσότερο χειροπιαστή. Θα έλεγα πως, σήμερα, ο καθένας δεν απέχει πλέον από τον άλλο 6 επαφές το πολύ, αλλά απόσταση όση οι χαρακτήρες του email του. Και αυτό το ανεπανάληπτο προνόμιο χρήζει αξιοποίησης, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς πως ανατρέπει καθιερωμένες και ανασταλτικές πρωτοβουλιών πεποιθήσεις της μορφής ‘δεν μετράει το τι ξέρεις, αλλά ποιον ξέρεις’.

Με παρόμοιο σκεπτικό, ο Tim Ferriss, συγγραφέας του εξαιρετικά ανατρεπτικού The 4 hour workweek, αναθέτει την ακόλουθη πρόκληση στους φοιτητές του MBA του Πανεπιστημίου του Princeton, όπου και φιλοξενείται για μία διάλεξη: Όποιος κατορθώσει να έρθει σε επαφή (μέσω email) με την πλέον δυσπρόσιτη/αξιόλογη προσωπικότητα και να λάβει απάντηση στο πιο ενδιαφέρον ερώτημα, κερδίζει ένα ταξίδι σε προορισμό της επιλογής του.

Πέρα από το κερασάκι της αμοιβής και την έτσι κι αλλιώς επιτυχή έκβαση του πειράματος (ο Eric Schmidt, CEO της Google ήταν για παράδειγμα ένας από εκείνους που αποκρίθηκαν), ο στόχος του πειράματος δεν είναι παρά η αλλαγή νοοτροπίας: Από την παθητική αντίληψη ‘δεν ξέρω εκείνους που πρέπει, δεν έχω το κατάλληλο δίκτυο, άρα δεν μπορώ να κάνω τίποτα’ στην ενεργητική ‘μπορώ να έρθω σε επαφή με όποιον θες, δοκίμασε με, οι περιορισμοί βρίσκονται μονάχα στο μυαλό σου’.

 

Αναφερόμενοι στην αειφόρο δικτύωση και την καλλιέργεια της κουλτούρας του εφικτού, ο παραλληλισμός με το Open Coffee αναδύεται αυτόδηλα. Και, καθώς ο πύχης των ομιλητών ανεβαίνει από συνάντηση σε συνάντηση, ενώ ολόκληρη η προσπάθεια χαρακτηρίζεται πρωτίστως ως ανοικτή και συμμετοχική, επιχειρούμε μία αντίστοιχης υφής πρόκληση, η οποία έχει ως εξής:

Ποιους θα θέλατε να δείτε ως ομιλητές στις επόμενες συναντήσεις του Open Coffee; Ποιοι πιστεύετε πως μπορούν να μεταδώσουν πάθος και κίνητρο, να υποστηρίξουν ιδέες, εν τέλει να οφελήσουν τα μέγιστα το αναπτυσσόμενο οικοσύστημα της νεανικής επιχειρηματικότητας; Η’, τέλος, ποιους επιθυμείτε διακαώς να γνωρίσετε από κοντά, σε ένα ανεπίσημο περιβάλλον, και αναζητάτε απλά την κατάλληλη ευκαιρία; Αναλάβετε την πρωτοβουλία, ελάτε σε επαφή και προσκαλέστε τους, επιτύχετε την παρουσία τους και θα είμαστε όλοι κερδισμένοι. Ένα βιβλίο του Ferriss είναι ένα συμβολικό (προς το παρόν) βραβείο, ένα άλλο μπορεί να είναι η ευκαιρία να παρουσιάσετε εσείς το αξιόλογο πρόσωπο που θα προσελκύσετε στη συνάντηση.

Το παιχνίδι είναι ανοικτό, τα εργαλεία διαθέσιμα, στοχεύστε ψηλά, τα όποια ‘ανέφικτα’ θα πέσουν, εκπλήξτε εαυτόν και εμάς, τα οφέλη είναι μεγάλα για όλους.

 

Continue Reading

Entrepreneurial Thought Leaders podcasts

Το Technology Ventures Program του Πανεπιστημίου του Stanford διαθέτει ελεύθερα τα mp3 αρχεία της σειράς διαλέξεων Entrepreneurial Thought Leaders. Οι διαλέξεις, κάθε φορά με διαφορετικό προσκεκλημένο ομιλητή από την κοινότητα των start-up, περιλαμβάνουν ποικίλη θεματολογία, που ίσως αξίζει την ακουστική προσοχή μας…

PS: Πιθανά reviews κάποιας διάλεξης είναι ευπρόσδεκτα προς δημοσίευση στο blog του opencoffee

Continue Reading

Παρουσιάζω, άρα υπάρχω

Η αριστεία στην τέχνη της παρουσίασης αποτελεί απαραίτητο συστατικό, αν όχι ικανή συνθήκη, για την επιτυχία στα περισσότερα των αγωνισμάτων του επαγγελματικού στίβου. Η εξαιρετική απόδοση παρουσία κοινού δεν αποτελεί υποχρέωση και προνόμιο μονάχα για αθλητές και καλλιτέχνες, αλλά εντέλει για κάθε επιχειρηματία, στέλεχος ή φοιτητή. Υπό το πρίσμα μιας start-up, για παράδειγμα, η επιτυχής έκθεση μίας ιδέας σε ένα Open Coffee event μπορεί να προκαλέσει επενδυτικό ενδιαφέρον ή και επιθυμητή δημοσιότητα.

Παρά τη σημασία της αυτή, ωστόσο, η ικανότητα του παρουσιάζειν κατά κανόνα δεν καλλιεργείται, εκλαμβάνεται ως δεδομένη και στατική, τελικά χαρακτηρίζεται από τον πάγιο μύθο της περιγραφής περί ‘χαρίσματος’ και όχι ως βελτιώσιμη μέσω μεθοδικής εργασίας δεξιότητα. Οι συνέπειες γίνονται αισθητές σε κάθε περίσταση. Αλήθεια, πόσες φορές έχετε αποκοιμηθεί κατά τη διάρκεια μίας παρουσίασης ή έχετε αποχωρήσει στην αρχή της επειδή αισθάνεστε ότι χάνετε τον χρόνο σας; Και πόσες είναι οι παρουσιάσεις εκείνες τις οποίες μνημονεύετε ακόμα και σήμερα;

Σίγουρα η τεχνική μίας παρουσίασης είναι ικανότητα που στηρίζεται και αξιοποιεί πρωτίστως τα προσωπικά χαρακτηριστικά του ομιλητή, παρά αναφέρεται σε γενικής εφαρμογής μοτίβα. Ωστόσο, κάποιες αρχές είναι μάλλον οικουμενικές και η -συχνή- παράβασή τους προκαλεί εκ των πραγμάτων την απώλεια της προσοχής του ακροατηρίου, αν όχι τον εκνευρισμό του. Επιχειρώ να διατυπώσω λοιπόν, κάποιες γενικές κατευθύνσεις, υπό τη μορφή εγχειριδίου εμπειρικών κανόνων:

Continue Reading