For our non-greek readers who do wonder on the post’s title, let me say that ‘calacanis’ is pronounced in greek like ‘καλά κάνεις;’, meaning ‘are you actually doing the right thing?’.

photo credit: vnysia

Ο Jason Calacanis δημοσίευσε προ 3 ημερών 17 κανόνες για την εξοικονόμηση χρημάτων σε μία start-up και, ως είθιστε σε τέτοιες περιπτώσεις, ένας από αυτούς προκάλεσε έντονη ανάδραση, ενα ‘start-up advice weekend‘ όπως αναφέρθηκε χαρακτηριστικά. Συγεκριμένα, ο Calacanis έγραψε:

“Fire people who are not workaholics…. come on folks, this is startup life, it’s not a game. go work at the post office or stabucks if you want balance in your life. For realz.”

Αρκετοί διαφώνησαν ανοικτά, για παράδειγμα ο Duncan Riley του Techcrunch και οι ‘Signal vs Noise’ που παρέθεσαν 5 κανόνες για να πράξει κανείς το ακριβώς αντίθετο, να απολύσει δηλαδή τους εργασιομανείς, άλλοι συμφώνησαν, όπως οι Robert Scoble και Michael Arrington, ενώ αρκετοί υπήρξαν εκείνοι που εντόπισαν την επιτυχία μιας start-up ως όχι τόσο άμεσα συσχετιζόμενη με την εργασιομανία των στελεχών της (για παράδειγμα ο Dave Winer) ή απέρριψαν κάθε είδος προτεινόμενης νομοτέλειας (Tony Wright).

Εν τέλει, και πέρα από την εξηγήσεις που δίνει ο ίδιος ο Calacanis, θεωρώ πως από την κουβέντα αναδεικνύεται το αυτονόητο: Η επιτυχία μίας start-up απαιτεί από κάθε στέλεχός της περίσσεια πάθους, η οποία συχνά ερμηνεύεται σε εξάντληση των διαθέσιμων πόρων του 24ώρου. Για τον τυπικό, συμβατό με την κουλτούρα του 9-5 εξωτερικό παρατηρητή, η συμπεριφορά αυτή αποτελεί σύμπτωμα εργασιομανίας. Και μάλλον είναι. Όμως, η περίσσεια πάθους όταν επιβάλλεται -με όποιον τρόπο- προκαλεί μακροπρόθεσμα και σε οποιοδήποτε περιβάλλον αποτελέσματα αντίθετα με τις προθέσεις των εμπνευστών της.

Το ερώτημα λοιπόν για μένα είναι διαφορετικό: Με ποιο τρόπο μπορεί κανείς να καλλιεργήσει υπέρμετρο πάθος στους συνεργάτες του; Πώς είναι εφικτή η διατήρηση των στελεχών μιας start-up σε κατάσταση ‘νιρβάνα’, όπου ύψιστη προτεραιότητα παραμένει η ίδια η start-up και η επιτυχία της; Ως ιδρυτής μίας τεχνολογικής start-up πώς θα επιχειρούσατε να καλλιεργήσετε ένα τέτοιο κλίμα; Αρκεί η πειθώ για τη μοναδικότητα της ιδέας και των προοπτικών της, απαιτούνται παχυλές αμοιβές ή bonus, τα μερίδια επί της εταιρείας είναι μοναδική επιλογή και σε ποιο ύψος, ποια θεωρείτε εσείς βέλτιστη πρακτική;

Ακολουθεί προβοκατόρικο post, με 10 σημεία της προσωπικής μου γνώμης (βάζω τον τίτλο ‘κανόνες’ σα λάδι στη φωτιά) περί του τι εστί και πώς πρέπει να σκέφτεται κανείς κάποια πράγματα πριν ξεκινήσει μία web start-up. Αρκετοί από αυτούς δεν έχουν καθολική ισχύ, ωστόσο οι όποιες εξαιρέσεις θεωρώ πως επιβεβαιώνουν περαιτέρω τον προσδιορισμό ‘κανόνα’. Τέλος, δεν είμαι VC (sic), ούτε επιτυχημένος ή βετεράνος, κάθε άλλο. Πιστεύω όμως πως έχουν καλλιεργηθεί κάποιες πεποιθήσεις που κατ’εμέ αποπροσανατολίζουν από την πραγματικότητα και σε αυτές ακριβώς στοχεύω. Ιδού λοιπόν:

1. Start-up ≠ idea
2. Start-up ≠ hobby
3. Στόχος μιας start-up είναι να προσφέρει υπηρεσίες και να βγάλει χρήματα, πολλά. Δεν είναι κακό αυτό, είναι υγιές. Απενοχοποιήστε το.
4. Μία start-up προαπαιτεί σαφές monetization plan.
5. Τα google adwords δεν είναι monetization plan.
6. Ένα blog δεν είναι start-up.
7. ‘Καινοτόμο για τα ελληνικά δεδομένα’:  Δεν λέει κάτι. Στο διαδίκτυο δεν υπάρχουν τελωνεία. Και όλοι καταλαβαίνουμε αγγλικά.
8. Στόχος δεν πρέπει να είναι ένα μεγάλο μερίδιο της ελληνικής αγοράς, αλλά ένα μικροσκοπικό της παγκόσμιας. Βρείτε μία tiny ευκαιρία se global επίπεδο και υλοποιήστε την.
9. Δεν είναι εύκολο. Κάθε άλλο. Απαιτεί υπέρμετρο μόχθο, ψυχολογικό φόρτο και σθένος. Όσοι αναζητάτε εύκολο χρήμα ή δόξα, ψάξτε αλλού. Ωστόσο,
10. Όσοι το έχουν επιτύχει ή το επιχειρούν σοβαρά, είναι όλοι τους ευτυχισμένοι. Επιχειρήστε το και εσείς! Η διαδρομή, αν όχι και ο προορισμός, να είστε σίγουροι πως θα σας αποζημιώσουν…